Kogut z wolnego wybiegu

Jean Pierre Dumoulin, niegdyś odnoszący sukcesy i niezwykle inteligentny prawnik, został zmuszony do rezygnacji z pracy w zawodzie prawniczym z powodu nadużycia zaufania, naruszenia poufności i fałszerstwa. Następnie pracował krótko jako asystent administracyjny brokera ubezpieczeniowego, antykwariusza, nocnego portiera w hotelu, a później jako sprzedawca w firmie windykacyjnej. Jednak napady wściekłości i lekkomyślne zachowanie wynikające z nadużywania alkoholu zaczęły coraz częściej nękać jego rodzinę. Alkoholizm i eskapizm stały się powracającym tematem w jego życiu i przez lata zdominowały życie jego żony. Z powodu uzależnienia od alkoholu Jean Pierre Dumoulin był wielokrotnie hospitalizowany i poddawany standardowym programom detoksykacyjnym. Dokładna diagnoza jego destrukcyjnych zachowań i skłonności do ucieczek bez ostrzeżenia, które często spychały go na margines społeczeństwa, została postawiona dopiero później, i w rzeczywistości o wiele za późno. W końcu stało się jasne, że oprócz alkoholizmu cierpiał również na chorobę maniakalno-depresyjną. Okresy pozornie normalnego życia rodzinnego i względnego sukcesu przeplatały się z nieustannym nadużywaniem alkoholu, trwonieniem pieniędzy i nowymi długami, przemocą i maniakalnym eskapizmem, zaburzeniami seksualnymi i prostytucją. Został dyrektorem dużej agencji windykacyjnej w Brukseli, ale przeniósł się do Paryża jako menedżer kryzysowy tej firmy, gdzie jego picie osiągnęło nowy poziom. Po kolejnym nieudanym detoksie w wyspecjalizowanej instytucji, założył własną agencję windykacyjną, sprzedając swoje udziały półtora roku później i wyjeżdżając do Hiszpanii bez śladu życia, zostawiając żonę i czwórkę dzieci w Belgii. Roztrwonił tam niewielką fortunę i napisał swoją pierwszą powieść „Café la Lune”, romantyzowaną autobiografię pełną kłamstw i nieprawd, która spotkała się z przychylnym przyjęciem. W swojej nowej książce „Scharrelhaan” Dumoulin po raz pierwszy otwarcie wyznaje brutalną prawdę o męce choroby afektywnej dwubiegunowej i uzależnienia od alkoholu oraz o impotencji i niekompetencji psychiatrii. Trafnie szkicuje również swoich kolegów – współuzależnionych i ich terapeutów – oraz ponure życie w klinikach rehabilitacyjnych. Podtytułu „Spowiedź” nie należy zatem lekceważyć.
Co więcej, autor wplata w książkę wpisy z pamiętnika i przemyślenia swojej żony, poetki Patricii Lasoen, oraz fragmenty jej nieopublikowanej powieści „Igły Silbermanna” – świadectwa, które przywołują wstrząsający obraz jej życia z kompletnie niezrównoważonym mężem.

„Scharrelhaan” to opowieść o skrajnie rozbitym i zniszczonym życiu, charakteryzującym się depresją maniakalną i alkoholizmem. Jest to jednak również ostra krytyka psychiatrii i bezskuteczności wielu terapii.
Co więcej, jest to książka wciągająca i znakomicie napisana.